จอมยุทธ์กริน

จาก

มุมนี้ ... มุมที่สูงที่สุดบนเกาะล้าน

มุมมองที่เหมือนรถไฟเหาะขึ้นสู่จุดสูงสุดของรางแล้วกำลังผงกหัวกำลังจะทิ้งตัวลงมา

ณ  อารมณ์เดียวกันนั้นพี่มอ'ไซค์รับจ้างกำลังบิดคันเร่งไปตามเส้นทางขึ้นเนินเขาจนถึงจุดสูงสุด   ที่ตรงนั้นมองลงมาเห็นทุกอย่างดูกระจิดริด   พื้นน้ำกว้างขวางรออยู่เบื้องล่าง  ขอบฟ้าสีครามโอบล้อม   

ไม่รู้จะบรรยายยังไงให้รู้สึกเหมือนกัน ... แต่เห็นแล้วสุดยอดมากๆ

นี่คือเกาะล้าน ...

กว่าผมจะมาถึงเกาะก็บ่ายแก่ๆแล้ว ... ผมเลือกพักที่เกาะ ... อยากจะนอนฟังเสียงคลื่นดูดาว ----  (ดูน้ำเน่าจริงๆประโยคนี้ 555   แต่เชื่อเหอะ   พอมีโอกาสได้ทำแล้วไม่อยากจะลุกไปไหนเลยจริงๆ) 

หาดที่เลือกไปมีฝรั่งเต็มหาด(เกาะล้านมีหลายหาด) ... แอบนึกในใจว่า' แม่งไหนใครแนะนำกูวะว่าแถวหาดนี้เงียบ'   เอาเข้าจริงพอหลัง 5 โมง ฝรั่งนั่งเรือเร็วกลับกันลำแล้วลำเล่า ... รู้ตัวอีกทีก็เล่นน้ำอยู่คนเดียวในทะเล ... ไม่รู้มันหายไปไหนกันหมด      

ค่ำๆคุยกับลุงเจ้าของที่พักเขาบอกว่าผมเป็นลูกค้าคนเดียวของวันที่พักที่หาด

หึหึ ... บทจะว่างก็เล่นหายกันไปทั้งเกาะเชียวนะ ...

ถ้าไม่นับคนในพื้นที่แล้ว ... ผมก็กลายเป็นเจ้าของเกาะดีๆนี่เอง

ตกกลางคืนเลยได้นอนแผ่หลาดูดาวสมใจ

ไม่มีงาน ... ไม่มีอะไรทำ ... เงินร่อยหรอ ... เบื่อ ... ปัญหาบ้าบอที่เคยมีดูเหมือนจะทำอะไรไม่ได้เลยในตอนนั้น ... มิหนำซ้ำยังเจือจาง ... เบาบาง ... จนไม่รู้สึกถึงมันเลยด้วยซ้ำ ... มีแต่ความรู้สึกสบาย ... สดชื่น  

ถึงช่วยให้นึกทางออกของปัญหาให้ไม่ได้ ... แค่ช่วยให้มันเบากว่าเดิมก็เยี่ยมแล้ว

เพิ่งรู้ว่าทะเลมีคุณสมบัติในการซึมซับปัญหา ...

บางทีป่า ... เขา ... ธรรมชาติ ... ก็คงทำได้เหมือนๆกัน

รุ่งขึ้นรีบแพ็คกระเป๋าแต่เช้า ... นอกจากยัดสัมภาระที่หอบมาพะรุงพะรังแล้ว

ขากลับยังแอบขโมยกำลังใจดีๆใส่กระเป๋ากลับบ้านอีกเพียบ !!