จอมยุทธ์กริน

มาอัพเดทเผื่อยังมีคนอ่านอยู่ ...

ยังไม่ตายและยังไม่ได้หายไปไหนครับ

 ... ภาวะช่วงหลังเรียนจบมาชักชวนให้มนุษย์ตัวเล็กๆจำนวนสามสิบกว่าคนที่เลือกมีชะตาชีวิตคล้ายๆกันมีอาการจิตตกอยู่ไม่น้อย   ไม่แน่นักกลุ่มคนที่จบ 3 ปีครึ่งอาจเป็นเหมือนกันก็ได้

ทุกวันนี้กลางวันและกลางคืนถูกเชื่อมกันโดยเครื่องหมายเท่ากับ   ยกเว้นเรื่องที่มันมีแดดกับไม่มี   นอกนั้นมันเหมือนทุกประการไปแล้ว   จะตื่นเวลาไหนก็เหมือนกัน

เหล่าบรรดาผู้จิตตกทั้งหลายแม้แยกย้ายกันไปตามถิ่นฐานบ้านเกิดแล้วแต่เรายังคงเชื่อมโยงกันด้วยความเป็นรุ่น   msn   หรือความอิจฉาริษยาอะไรก็ตามแต่   ทุกครั้งที่เราเจอกัน   คำถามที่มักคุยกันจึงไม่ใช่ ... สบายดีหรือเปล่า ... เป็นอย่างไรบ้าง ... มีความสุขดีไหม ...

แต่เป็น ... ได้งานหรือยัง ... ไปสมัครที่ไหนมาบ้าง ... ช่วงนี้ทำอะไรอยู่ ...

นั่นแหละ ... คำถามพวกนี้แหละที่เราคุยกัน ... และคำตอบก็มักเหมือนกัน ... ยิ้มแฮ่ๆแล้วบอกว่ายังเหมือนกัน ... นี่ยังไม่รวมไอ้ข่าวที่ว่าปีหน้าคนจะตกงานอีกเป็นล้านนะ ... คิดดูบั่นทอนจิตใจขนาดไหน

เพื่อนคนหนึ่งเข้ามาทักด้วยออร่าสีหม่นที่ชวนหดหู่ว่า

เพื่อน : ฮาโหลๆ  แถวนั้นมีงานให้ทำบ้างมั้ย

ผม    :  ไม่มี  มีก็ทำไปแล้ว

เพื่อน :  งั้นเหรอ

ผม    :  แล้วช่วงนี้ทำอะไรอยู่?

เพื่อน :  ก็อยู่บ้าน  ทำงานบ้าน  ปัดกวาดเช็ดถู  เฝ้าบ้าน  ทำหมดแหละ

ผม   :  ขนาดนั้นเชียว

เพื่อน :  อ่าว ... อยู่บ้านเค้าฟรีๆได้ยังไง ...

ผม   :  

มันเป็นขนาดนี้ไปแล้วอ่ะ ... พักหลังๆผมก็เริ่มรู้สึกตามมันไปแล้ว ... อารมณ์ประมาณนี่เราจะอยู่กินเงินเค้าไปวันๆจริงเหรอ ... อะไรประมาณนั้น

เดินเข้าหมาลัยก็รังแต่จะหลบเลี่ยงทางเดินเดินผ่านคณะ ... มีแต่คนจะถามว่าได้งานหรือยัง ... ครั้นจะยืดอกตอบแบบภาคภูมิใจว่า ... ยัง ... มันก็ดูทุเรศไปนิด ...

ทว่าก็ไม่ได้แย่ซะทีเดียวหรอกนะ ... อย่างน้อยผมก็มีเวลาอย่างเหลือเฟือพอจะทำอะไรหลายๆอย่างเลยล่ะ

ปล. ตั้งแต่จบมาเวลาที่ต้องเดินเข้าไปในมหาลัยทีไรก็รู้สึกว่ามันเงียบเหงาจัง ... ทั้งๆที่คนมันก็คงเท่าเดิมนั่น ... ผมคิดว่าบางทีคงเพราะมันเป็นที่ๆไม่ได้มีเราอยู่มั้ง

ปล2.ถึงเจ๊เพี้ย ... ได้รับของแล้ว ... ที่คั่นหนังสือน่ารักมากครับ ... จะอ่านหนังสือไปพร้อมๆกับกินขนมแล้วใช้ที่คั่นเมื่อต้องพักเบรก ... ขอบคุณครับ