ระยะห่างบนโลกออนไลน์
posted on 27 May 2010 16:48 by giguntic in daily-lifeตั้งแต่เริ่มทำงานเกือบครึ่งปี ผมก็ห่างหน้าหายตาไปจากกลุ่มเพื่อนฝูงไปพอสมควร เพราะดันไปได้งานต่างจังหวัดเข้า
แต่ก็นั่นแหละครับ ... ปัจจุบันเทคโนโลยีโลกนี้เขาไปกันถึงไหนแล้ว ...
เชื่อมั้ยเดี๋ยวนี้เรื่องเพื่อนไปเรียนต่อต่างประเทศไม่ใช่เรื่องสะเทือนใจสำหรับผมอีกต่อไปแล้ว ... ไม่ใช่เพราะใจหินเข้มแข็งอะไรหรอก ... แต่พอมาทำงานต่างจังหวัดที่ไม่ได้นัดเจอหน้ากันบ่อย ๆ เหมือนเก่า ... ก็อาศัยเห็นหน้าค่าตากันผ่านหน้าต่าง msn แทน ... เจอกันในโลกออนไลน์ด้วยก็คุยกันได้ไม่ต่างจากเห็นหน้า
ทีนี้เมื่อใครสักคนไปต่างประเทศขึ้นมาล่ะเป็นอย่างไร
กระบวนการนั่งเครื่องบินข้ามประเทศไม่รู้กี่พันหมื่นกิโลสร้างระยะห่างที่สายตาไม่สามารถมองเห็นกันได้อีก ใช้เวลาอีกไม่รู้กี่ชั่วโมงกับการเดินทางบนเครื่องบิน
และไอ้เวลาไม่รู้กี่ชั่วโมงนั่นแหละที่มันใช้หายตัวไปจากโลกไซเบอร์ ... หลังจากนั้นไม่นานมันก็แย้มหน้าโผล่มาที่หน้าต่าง msn เหมือนเดิม
... อยู่ที่ไหนก็ไม่มีอะไรต่างไปจากเดิมเลย ...
เทคโนโลยีย่อโลกได้ถึงขนาดนี้เชียวนะ
เหตุการณ์อีกครั้งหนึ่งเกิดขึ้นเมื่อคราวที่ผมต้องอยู่ทำงานดึกที่ออฟฟิศ อารมณ์วีนเหวียงที่ต้องอยู่ดึกทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่หน้าที่ ผมเลยเข้าmsnแล้วไล่ทักสมาชิกขาประจำที่ออนไลน์เจอหน้ากันอยู่เสมอ ๆ แต่ไม่ค่อยจะได้คุยกันเท่าไหร่
หลังจากทักทายประโยคแรกได้ไม่กี่นาที คำตอบที่ได้รับกลับมาก็ประมาณนี้
"เป็นยังไงบ้าง ... ไม่ได้คุยกันตั้งนานเลย ... เป็นยังไงบ้าง ... สบายดีมั้ย ... คิดถึ๊งคิดถึง ..."
... อะไรประมาณนั้น ...
ระยะหลังมานี้ผมเริ่มรู้สึกว่าmsnกลายเป็นห้องของพื้นที่ความสัมพันธ์สำหรับผมไปแล้ว ... พอเห็นชื่อใครออนไลน์ ... ก็รับรู้ได้ว่าใครคนนั้นสบายดี(ถ้าไม่สบายมันคงไม่ว่างมาออนไลน์)แม้ไม่ได้คุยกันก็ตาม ... แต่เมื่อสบโอกาสคุยกันอีก หลายครั้งรู้สึกว่าเราห่างเหินกันจริง ๆ
มันก็เป็นเรื่องเล็ก ๆ ที่สะกิดใจผมขึ้นมาน่ะครับ คนอื่นอาจไม่รู้แปลกแบบผมก็ได้
ผมว่าจริง ๆ แล้วเทคโนโลยีย่อโลกได้ ... แต่คนต่างหากที่ทำให้ระยะห่างของความสัมพันธ์มันหดสั้นลง
